The most important thing is contact with the body. Contact with the moment through the body.

What am I feeling now? What am I hearing? What is inside?

I relax and surrender to space, to the universe. I don't need to hold on to anything. I don't need to strain just to be. Being is simple. Just be. Feel.

The warmth of the sun on my body, the hum of cars, people talking, the rattle of a carriage, laughter. The warmth of warming coffee inside me. I am alive. I don't need to prove anything, say anything, explain, analyze. I can just be.

I open my eyes. Clouds are drifting.

Someone came in. Hurry, you should do something!

No. No... I don't have to do anything. I am here, and I exist. I am life. It is here — in sounds, in sensations. I am it. And that is what matters.

So close your eyes. Be quiet. Listen. Surrender to this moment, to this universe. To what is. As you are now. No, don't try to be better. No. You are now as you are. And that is life.

Feel. Observe. Just be.

Don't judge, don't plan. Be. Rest.

Yes. It's okay. It's okay. No permission is needed. You. Only you can give yourself permission to just be. I give it.

Be. You are enough. Everything is enough.

No, you don't need to take a photo of your coffee for Instagram. Just taste it. That is the only thing you can do for yourself. That is why you are here. To feel life. Fully.

No, don't run away. Don't hide, don't overthink, don't reinterpret. Be.

Are you uncomfortable here? Cramped? Unsettled? Be. Just be. These are just sounds, just thoughts, just sensations. No more, no less. This is happening — what is happening now — regardless of your thoughts, your worries, your cares, your plans, opinions, judgments, attempts to make things better, to go somewhere, to do something. Life goes on. It is wiser. It is wise. You have no idea why any of this is, where it comes from, or where it's going. Just be. Be part of this flow. Without analysis, without trying to structure, analyze, understand. Just beeeee.

Clouds. Drifting. Cars hum. People talk. I smile. I am alive. I am living. Everything is in my head. Everything is in my thoughts. Worries, cares, fear. But here, now — it just flows, streams, hums, gurgles, whispers, murmurs, speaks Liiiiife...

Самае галоўнае — кантакт з целам. Кантакт з момантам праз цела.

Што я цяпер адчуваю? Што я чую? Што ўнутры?

Я расслабляюся і аддаюся прасторы, сусвету. Мне не трэба нічога трымаць. Мне не трэба напружвацца, каб проста быць. Быць — гэта проста. Проста будзь. Адчувай.

Цяпло сонца на целе, гуд машын, гутарка людзей, грукат кузава, смех. Цяпло ад саграваючай кавы ўнутры. Я жыву. Мне нічога не трэба даказваць, нічога гаварыць, тлумачыць, аналізаваць. Можна проста быць.

Адкрываю вочы. Плывуць воблакі.

Нехта зайшоў. Хутчэй, ты павінна нешта рабіць!

Не. Не... Я нічога не павінна. Я тут, і я ёсць. Я ёсць жыццё. Яно тут — у гуках, у адчуваннях. Я і ёсць яно. І гэта галоўнае.

Таму заплюшчвай вочы. Памаўчы. Паслухай. Аддайся гэтаму моманту, гэтаму сусвету. У тым, што ёсць. Такой, якая ты цяпер. Не, не спрабуй быць лепшай. Не. Ты ёсць цяпер такая, якая ёсць. І гэта і ёсць жыццё.

Адчуй. Назірай. Проста пабудзь.

Не ацэньвай, не плануй. Будзь. Адпачні.

Так. Можна. Можна. Ніякага дазволу не патрэбна. Ты. Толькі ты можаш даць сабе дазвол проста быць. Я даю яго.

Будзь. Цябе дастаткова. Усяго дастаткова.

Не, не трэба рабіць фота кавы для Instagram. Проста адчуй яе смак. Гэта адзінае, што ты можаш зрабіць для сябе. Гэта тое, навошта ты тут. Адчуць жыццё. Цалкам.

Не, не збягай. Не хавайся, не пераацэньвай, не пераасэнсоўвай. Будзь.

Табе тут няёмка? Цесна? Няўтульна? Будзь. Проста будзь. Гэта проста гукі, проста думкі, проста адчуванні. Не больш, не менш. Гэта адбываецца — тое, што адбываецца цяпер — незалежна ад тваіх думак, тваіх турбот, клапот, планаў, меркаванняў, адзнак, спроб зрабіць лепей, некуды ісці, нешта рабіць. Жыццё ідзе. Яно разумнейшае. Яно мудрае. Ты нават не ўяўляеш, навошта гэта ўсё, адкуль і куды імкнецца. Проста будзь. Будзь часткай гэтай плыні. Без аналізу, без спроб структураваць, прааналізаваць, зразумець. Проста бууууудзь.

Ваблокі. Плывуць. Машыны гудуць. Людзі гутараць. Усміхаюся. Я жывая. Я жыву. Усё ў маёй галаве. Усё ў маіх думках. Турботы, клопаты, страх. А тут, цяпер — проста плыве, цячэ, гудзе, булькоча, шэпча, гамоніць, гутарыць Жыыыць-цёёё...