Recently, at the summer cottage, I was adding wood to the fire and watching how it blazed, then smoldered and almost died out when I didn't tend to it and add more in time.

Recently, while in the hospital, isolated from the outside world, I thought about how important it is, from time to time, to add wood to our own fire — so that the heart keeps burning and doesn't go out. How our heart needs warmth and attention to keep burning, to stay warm, and not lose its ability to feel.

In the rush of tasks and conversations, it's easy to forget to add more wood. And then the heart begins to cool, and everyone around becomes cold and uncomfortable.

I wondered: what are the "logs" for me?

A drawing. Music. A child learning to walk. Swaying. Rejoicing. Smiling.

A woman on the train: "Thank you for your smile. You supported me with it. I feel lighter." Her daughter had recently died...

The day before yesterday, a friend thanked me for my support. Yesterday, another friend invited me to meet and said how much she wanted to see me. And now, I feel the fire beginning to blaze again. A glance. A smile. I am here. I am warming!?

To notice such moments — like small and large branches that feed the fire. To add wood to our own fire — and to others'. To warm. To burn...

Нядаўна, на лецішчы, я падкладала дровы ў вогнішча і назірала, як яны разгараюцца, а потым тлеюць і амаль затухаюць, калі не сачыць за вогнішчам і не падкладаць дровы ў час.

Нядаўна, знаходзячыся ў шпіталі, у ізаляцыі ад знешняга свету, я падумала, як важна час ад часу падкладаць дровы і ў сваю топку, каб сэрца гарэла і не затухала. Як нашаму сэрцу патрэбна цяпло і ўвага, каб яно гарэла і не затухала, каб было цёплым і не страчвала магчымасць адчуваць.

За шэрагам спраў і размоў можна і забыцца пра тое, каб падкласці дроваў. І тады сэрца пачынае цепліцца, і ўсім побач становіцца холадна і няўтульна.

Падумала: а што для мяне дровы?

Малюнак. Музыка. Дзіцёнак вучыцца хадзіць. Гайдаецца. Радуецца. Усміхаецца.

Жанчына ў цягніку: "Дзякуй Вам за Вашу ўсмешку. Вы мяне ёй падтрымалі. Мне стала лягчэй." У яе нядаўна дачка загінула...

Заўчора сяброўка падзякавала за падтрымку. Учора іншая сяброўка запрасіла сустрэцца і сказала, як хоча пабачыцца. І вось, я адчуваю, як вогнішча пачынае разгарацца. Позірк. Усмешка. Я ёсць. Я грэю!?

Заўважаць такія моманты, як маленькія і вялікія галінкі, якія распальваюць агонь. Падкладаць дровы ў сваё вогнішча і ў іншыя. Грэць. Гарэць...